معرفی وبلاگ
با سلام خدمت دوستان گرامی مطالب این وبلاگ بر اساس آیات و روایات و احادیث مستند شکل گرفته است. ضمنا دلیل انتخاب قالبی با حرم زیبای امام حسین علیه السلام و سلام به ایشان این هست که در ایام ماه رمضان سال ۹۰ زلزله ای درونی رخ داد... ملتمس دعای دوستان هستم.
دسته
تفسير قران و نهج البلاغه
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 26122
تعداد نوشته ها : 41
تعداد نظرات : 14
Rss
طراح قالب

آدمی زاده به که در همه کار                              تکیه بر لطف کردگار کند 

 تا ببیند که لطف و فضل خدای                            با چنین بنده ای چکار کند 

دولت ار داد ، بی حساب دهد                             بخشش ار کرد  بیشمار کند

آنکه در ظلمت رحم بر آب                                  نقش مه پاره ای نگار کند

و آنکه صبح سپید روشن را                               چون شب تار و  زلف یار کند

به خدا هر که با خدا باشد                                  می تواند هزار کار کند

پنجه در پنجه سپهر زند                                     حلقه بر گوش روزگار کند 

باز اگر روزگار سرکش بود                                  به دو گوشش دو گوشوار کند 

مرد با تکیه بر خدای بزرگ                                 چرخ گردنده را مهار کند

بی سلاح و رسن  به روز مصاف                         شیر درنده را شکار کند 

دین به دنیا مده که می بازد                               به خدا هر که این قمار کند

مرد خود رای خودسر خودبین                            که به خود خواهی افتخار کند

در کمند حوادثی افتد                                         که نداند کجا فرار کند

تکیه کن بر خدا که عزت او                                 آدمی را بزرگوار کند

راه شیطان مرو که ذلت آن                                 آدمی را ذلیل و خوار کند

ای ریاضی  خدا کند همه کس                            اصل توحید را شعار کند

سه شنبه بیست و سوم 10 1393 10:8
واگذاری نتیجه کار را به خداوند توکل گوییم.
یعنی ما کار را انجام میدهیم و نتیجه کار را به پروردگار واگذار میکنیم.

اسباب را ببینیم ولی بدانیم که اسباب استقلال ندارند و مسبب الاسباب نتیجه را مشخص میکند.
جمعه دوازدهم 10 1393 10:6
فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظًّا غَلِیظَ الْقَلْبِ لاَنفَضُّواْ مِنْ حَوْلِکَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِی الأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَکَّلْ عَلَى اللّهِ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَوَکِّلِینَ

﴿۱۵۹﴾

اصول مدیریت:
1- عفو : فرصت دوباره با هدف اصلاح
2- استغفار : جبران کاستی ها
3- مشورت : تکریم شخصیت
4- قاطعیت در تصمیم گیری
5- توکل بر خدا

بخشی از تفسیر استاد محمدعلی انصاری
جمعه دوازدهم 10 1393 10:2
دسته ها : قران
سه شنبه بیست و هشتم 3 1392 20:51

 [سوره النساء (4): آيه 136]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلى‏ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذِي أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً بَعِيداً (136)

تفسير نور، ج‏2، ص: 409

اى كسانى كه ايمان آورده ‏ايد! به خداوند و پيامبرش و كتابى كه بر پيامبرش نازل كرده و كتابى كه پيشتر فرستاده است، (به همه‏ ى آنها) ايمان (واقعى) بياوريد. و هر كس به خدا و فرشتگان و كتب آسمانى و پيامبرانش و روز قيامت كفر ورزد پس همانا گمراه شده است، گمراهى دور و درازى.
نكته‏ ها:
مراد آيه يا آن است كه: اى مؤمنان! گامى فراتر نهيد و به درجات بالاتر دست يابيد، يا آنكه بر ايمانتان براى هميشه استوار بمانيد و اندكى از آن عدول نكنيد.
ايمان داراى درجاتى است، چنان كه در آيات ديگر نيز مى‏ فرمايد: «وَ الَّذِينَ اهْتَدَوْا زادَهُمْ هُدىً» «1» كسانى كه هدايت شدند خداوند به هدايت آنان بيافزايد، «لِيَزْدادُوا إِيماناً مَعَ إِيمانِهِمْ» «2» تا ايمانى بر ايمان خويش بيافزايند.
پيام‏ها:
1 مؤمن، بايد تلاش كند تا خود را به مرتبه‏ ى بالاترى از ايمان برساند.«3» «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا» 2 اديان آسمانى، هدف و حقيقت واحدى دارند، همچون كلاس‏هاى يك مدرسه كه تحت نظارت يك مدير است.«الْكِتابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلى‏ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذِي أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ» 3 ايمان به همه‏ ى پيامبران و كتاب‏هاى آسمانى، لازم است. «آمَنُوا»، «وَ مَنْ يَكْفُرْ»، «فَقَدْ ضَلَّ»

    تفسير نمونه، ج‏4، ص: 166

شان نزول:
از" ابن عباس" نقل شده كه اين آيه در باره جمعى از بزرگان اهل كتاب نازل گرديد مانند عبد اللَّه بن سلام و اسد بن كعب و برادرش اسيد بن كعب و جمعى ديگر، زيرا آنها در آغاز خدمت پيامبر ص رسيدند و گفتند:
ما به تو و كتاب آسمانى تو و موسى و تورات و عزير ايمان مى‏ آوريم ولى به ساير كتابهاى آسمانى و همچنين ساير انبياء ايمان نداريم آيه نازل شد و به آنها تعليم داد كه بايد به همه ايمان داشته باشند «1».
تفسير:
با توجه به شان نزول، روى سخن در آيه به جمعى از مومنان اهل كتاب است كه آنها پس از قبول اسلام روى تعصب هاى خاصى تنها اظهار ايمان به مذهب سابق خود و آئين اسلام ميكردند و بقيه پيامبران و كتب آسمانى را قبول نداشتند اما قرآن به آنها توصيه ميكند كه تمام پيامبران و كتب آسمانى را به رسميت بشناسند، زيرا همه يك حقيقت را تعقيب ميكنند، و بدنبال يك هدف هستند و از طرف يك مبدء مبعوث شده‏ اند (اگر چه همانند كلاسهاى مختلف تعليم و تربيت سلسله مراتب داشته‏ اند و هر كدام آئينى كاملتر از آئين پيشين آورده‏ اند).
بنا بر اين معنى ندارد كه بعضى از آنها را بپذيرند و بعضى را نپذيرند، مگر يك حقيقت واحد تبعيض‏ بردار است؟ و مگر تعصبها ميتواند جلو واقعيات را بگيرد؟، لذا آيه فوق ميگويد:" اى كسانى كه ايمان آورده‏ ايد به خدا و پيامبرش (پيامبر اسلام) و كتابى كه بر او نازل شده، و كتب آسمانى پيشين، همگى ايمان بياوريد".
 (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلى‏ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذِي أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ).
قطع نظر از شان نزول فوق، اين احتمال نيز در تفسير آيه هست كه روى سخن به تمام مومنان باشد، مؤمنانى كه ظاهرا اسلام را پذيرفته‏ اند اما هنوز در اعماق جان آنها نفوذ نكرده است، اينجا است كه از آنها دعوت ميشود كه از صميم دل و در درون جان مؤمن شوند، و نيز اين احتمال وجود دارد كه روى سخن به همه مؤمنانى باشد كه اجمالا به خدا و پيامبر ايمان آورده‏ اند اما به جزئيات و تفاصيل معتقدات اسلامى آشنا نشده‏ اند، اينجا است كه قرآن دستور مى‏دهد: مومنان واقعى بايد به تمام انبياء و كتب پيشين و فرشتگان الهى ايمان داشته باشند، زيرا عدم ايمان به اينها مفهومش انكار حكمت خداوند است آيا ممكن است خداوند حكيم انسانهاى پيشين را بدون رهبر و راهنما گذاشته باشد تا در ميدان زندگى سرگردان شوند؟! آيا منظور از ايمان بفرشتگان تنها فرشتگان وحى است، كه ايمان به آنها از ايمان به انبياء و كتب آسمانى غير قابل تفكيك است و يا همه  فرشتگان؟                      
 زيرا همانطور كه بعضى از آنان در امر وحى و تشريع دست در كارند، جمعى هم مامور تدبير عالم تكوين هستند، و ايمان به آنها در حقيقت گوشه‏ اى از ايمان به حكمت خدا است.
و در پايان آيه سرنوشت كسانى را كه از اين واقعيتها غافل بشوند بيان كرده، چنين ميفرمايد:" كسى كه به خدا و فرشتگان، و كتب الهى، و فرستادگان او، و روز بازپسين، كافر شود، در گمراهى دور و درازى افتاده است". 

__________________________________________________
 (1) تفسير مجمع البيان و المنار.

 

ترجمه الميزان، ج‏5، ص: 183

در اين آيه شريفه مؤمنين را با اينكه ايمان آورده‏ اند دستور مى‏دهد براى بار دوم ايمان بياورند و اينكه گفتيم براى بار دوم ايمان بياورند به خاطر دو قرينه بود، قرينه اول اينكه متعلق ايمان دوم را بطور تفصيل شرح مى‏دهد و مى‏فرمايد: به خدا و رسول او و كتاب او ايمان بياوريد ... و قرينه دوم اين است كه تهديد كرده كه اگر به تك تك اين جزئيات و تفاصيل ايمان نياوريد به ضلالتى بعيد گمراه شده‏ايد، پس معلوم مى‏شود كه مراد از ايمان اول ايمان بطور اجمال و سر بسته و در بسته است و مراد از ايمان دوم، ايمان به تفاصيلى است كه در آيه بيان نموده و حاصل مضمون آيه اين است كه مؤمنين بايد ايمان سربسته و اجمالى خود را بر تك تك اين جزئيات بگسترند، براى اينكه اين جزئيات معارفى هستند كه به يكديگر مرتبط و وابسته‏اند و هر يك مستلزم بقيه است.

پس خداى سبحان كه معبودى به جز او نيست، داراى اسماء حسنا و صفات عليايى است و همين خود باعث آن شده، كه خلائقى خلق كند و آنها را به سوى آنچه مايه رشد آنان و سعادتشان است ارشاد و هدايت كند و سپس همه آنها را كه نسلا بعد نسل مى‏ميرند در روز جزا يك جا مبعوث نموده و به سزاى اعمالشان برساند و اين غرض وقتى حاصل مى‏شود كه رسولانى مبشر و بيم‏رسان مبعوث نموده، كتابهايى با آنان نازل كند تا آن رسولان به وسيله آن كتب در بين مردم در آنچه اختلاف مى‏كنند حكم كنند و نيز در آن كتب معارف مبدأ و معاد و اصول شرايع و احكام را براى خلق بيان كند.

پس ايمان به يكى از آن حقايق و معارف تمام نمى‏شود مگر با ايمان به همه آن معارف، بدون اينكه يكى از آنها استثناء شده و در نتيجه به بعضى از آنها ايمان بياورند و به بعضى ديگر كفر بورزند كه اگر چنين كنند در حقيقت به همه كفر ورزيده‏اند، چيزى كه هست اگر علنى باشد، كافر و اگر باطنى باشد، منافق خواهند بود.

و يكى از مصاديق نفاق اين است كه مؤمنى كه اظهار ايمان مى‏كند روش و مسيرى را پيش بگيرد كه در آخر منتهى شود به رد بعضى از آن معارف و احكام، مثلا از مجتمع مؤمنين كنار بكشد و به طرف مجتمع كفار نزديك گردد و آنها را دوست خود بگيرد و خرده‏گيرى‏هايى كه آنان به دين و اهل ايمان دارند تصديق كند و يا اعتراض و استهزايى كه آنان نسبت به حق و اهل حق دارند بپذيرد و به همين جهت بوده كه خداى تعالى بعد از اين آيه متعرض حال منافقين شده و آنان را به عذاب اليم تهديد كرده است.

اين معنايى كه ما براى آيه مورد بحث كرديم، معنايى است كه ظاهر آيه بدان حكم مى‏كند و درست‏ترين معنا و موجه‏ترين وجوهى است كه براى آيه ذكر كرده‏اند، از آن جمله بعضى از مفسرين گفته‏اند: مراد از جمله:" يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا ..." اين است كه" هان اى كسانى كه در ظاهر ايمان آورده و به خدا و رسول او اقرار كرده‏ايد، در باطن نيز اقرار كنيد تا ظاهر شما با باطنتان موافق باشد.

بعضى ديگر گفته‏ اند: معناى جمله:" آمنوا- ايمان بياوريد"،" اثبتوا على ايمانكم" است يعنى هان اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد بر ايمان خود استوار و پاى بر جا بمانيد و دست از ايمان بر نداريد.

بعضى ديگر گفته‏ اند: اصلا خطاب در اين آيه متوجه مسلمين نيست تا اشكال شود چه معنا دارد كه به دارندگان ايمان بفرمايد: ايمان بياوريد بلكه خطاب متوجه مؤمنين از يهود و نصارا است و معناى آيه اين است كه:" هان اى كسانى كه به تورات و انجيل و آورندگان آن دو ايمان داريد، به خدا و رسول او يعنى خاتم الانبياء (ص) و نيز به كتابى كه بر آن جناب نازل شده يعنى قرآن كريم ايمان بياوريد.

و اين وجوهى كه ملاحظه فرموديد هر چند در جاى خود صحيح است و ليكن قرائن كلاميه دلالت بر خلاف آن دارد و از همه اين وجوه بى‏ پايه ‏تر، وجه اخير است.

 

دسته ها : قران
يکشنبه دوم 7 1391 11:7

اللهم اني اسئلك الامان

يوم لا ينفع مال و لا بنون

الا من اتي الله بقلب سليم

...

 

مولاي يا مولا

جمعه بیستم 5 1391 23:53

خصلتهائى كه ابوذر از رسول خدا (ص) پرسيد

وقت خود را سه قسمت كند،

دريك قسمت با خداى عز و جل راز و نياز كند و

در يك قسمت خود را محاسبه و بازپرسى كند و

دريك قسمت فكر كند در آنچه خدا آفريده

ساعتى هم حظ خود را از حلال دريافت كند كه اين ساعت كمك ساعتهاى ديگر است و دل را خرم و آسوده ميكند و او را آماده مينمايد

 

                        الخصال / ترجمه كمره ‏اى، ج‏2، ص: 302

شنبه سی یکم 4 1391 17:49

 از عثمان بن عيسى، از كسى كه براى او باز گفته كه گويد: به امام صادق (ع) گفتم: دو آيه در قرآن خدا است عز و جل كه آنها را مى‏ جوئيم و نمى‏ يابيم، فرمود: آن دو كدامند؟ گفتم: قول خدا عز و جل (60 سوره مؤمن):

«مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم»، ما او را مى‏ خوانيم و اجابتى دريافت نمى‏ كنيم، فرمود: به نظر تو خداوند وعده خلافى مى‏ كند؟

گفتم: نه، فرمود: پس اين از چه راه است؟
گفتم: نمى‏ دانم،

فرمود: ولى من به تو خبر مى‏ دهم، هر كه خدا عز و جل را اطاعت كند در آنچه به او فرمان داده است و سپس او را از جهت دعا بخواند، خدا اجابت كند،

گفتم: جهت دعا چيست؟
فرمود: راه دعا اين است كه خدا را سپاسگزارى و حمد كنى و نعمتى كه به تو داده است ياد آور شوى و سپس او را شكر گزارى و سپس صلوات فرستى بر محمد (ص) و آلش و سپس گناهان خود را ياد كنى و بدان‏ها اعتراف نمائى و سپس از آنها به خدا پناه برى، اين راه دعا است،

سپس فرمود: آيه ديگر چيست؟

گفتم: قول خدا عز و جل (39سوره زمر): «و هر آنچه را از هر چه باشد خرج كنيد عوضش را مى‏ دهد و او بهترين روزى دهنده‏ ها است»، من خرج مى‏ كنم و عوضش را

نمى‏ بينم،

فرمود: به نظر تو خدا عز و جل خلف وعده مى‏ كند؟

گفتم: نه، فرمود: پس اين از چيست؟

گفتم: نمى‏ دانم،

فرمود: اگر چنانچه هر يك از شماها مالى را از راه حلالش به دست آورد و آن را در راه حلالش خرج كند و هيچ درهمى (ريالى) خرج نكند جز آنكه به او عوض داده شود.

 

                        أصول الكافي / ترجمه كمره‏اى، ج‏6، ص: 69

جمعه شانزدهم 4 1391 14:21

حضرت صادق عليه السلام فرمودند:

هيچ قلبى نيست مگر اينكه داراى دو گوش است در كنار يكى از آنها فرشته‏اى كه ارشاد و راهنمائى بسعادت و كمال ميكند و در كنار گوش ديگر شيطانى است گمراه‏كننده (انسان استعداد انتخاب هر دو راه را دارد). اين يك او را وادار مينمايد و ديگرى باز ميدارد. شيطان او را به معصيت و نافرمانى دستور ميدهد و فرشته او را از مخالفت و تمرد فرمان الهى ميترساند

 

 كافى ج 2 ص 266

سه شنبه سیزدهم 4 1391 19:16

 امام صادق (ع) فرمود: به راستى كه خداوند متعال عقل را آفريد و آن نخستين آفريده ‏اى است كه آن را از روحانيين از سمت راست عرش از نور خودش آفريد.
آنگاه به او فرمود:

روى به من آور، او نيز روى آورد.

سپس به او فرمود:

روى از من بگردان، او نيز روى بگردانيد.

خداوند متعال فرمود: تو را آفريده بزرگى آفريدم و تو را بر همه آفريدگانم گرامى داشتم.

                        الخصال شيخ صدوق / ترجمه جعفرى، ج‏2، ص: 409

پنج شنبه یازدهم 3 1391 23:29
X